ديگر نمي خواهم صداي ملامت رااز حنجره ي شقايق هاي وحشي بشنوم

من دست سبز تو را براي شکوفايي گل هاي وجودم مي خواهم

بيا که اشکهايم بهانه ي تو را مي گيرند

بيا که پريان احساسم پرواز را فراموش کرده اند

بيا که حوريان اشکهايم قسم خورده اند که راه قدم هايت را نمناک سازند

گفتم دوستت دارم

و دوستت دارم

و دوستت دارم

و اشک از چشمانم سرازير شد و باز ...

و به جاي سکوت اين بار تو نيز مانند من اشک ريختي...

گفتم تو را بيش از خود دوست مي دارم

                   گفتم : قبل از تصميم ، به آينده بيانديش

                                     گفتم :‌چون ديواري پشتم باش، مرا توان مقابله نيست

گفتم دعا كن فراموش كنم

                  گفتم : بخواه كه بگذارم و بگذرم

گفتي :‌ تو آن گوي طلائي كه برايت همه گوي ها را خواهم شكست

                   گفتي :‌ آينده رو خود خواهم ساخت

                                     گفتي :‌ فقط باش ، ...

نگفتم كه اين گوي طلائي طاقت ضربه ندارد

                   نگفتم : هراس از آينده مرا به تباهي كشاند

                                     نگفتم :‌ بودنم تو را نيز تباه كرد

گفتي :‌ ...

حال مي گويم

"بردن اسم تو از ياد کاريه که خيلي سخته دل تو نقش يه قلبه که تو اغوش درخته"

دعا كن خشكسالي بياد تا درختمون هيزم بشه ،